ورود شما را به پرتال وابستگی فرهنگی جمهوری اسلامی ایران در قازان خوشامد می گوییم
<

بسم رب الشهداء والصدیقین
عزای حسینی در قازان روسیه
پنجاه سال با کتاب در ایران
دوره جدید کلاس های فارسی

«گزارش تصویری»

فقط در: Kazan.icro.ir
 


  چاپ        ارسال به دوست

گزارش

تاتارهای منطقه ساراتوف روسیه

تاتارها یکی از بزرگترین اقوام خودمختار در منطقه ساراتوف می باشند .بر اساس سرشماری ملی در سال 2010 تعداد مردم تاتار در ساراتوف 52884 نفر بوده است. که این رقم 2.2 درصد کل جمعیت منطقه را شامل می شود. براین اساس تاتارها پس از روس ها با 87.6 درصد و قزاق ها با 3.1 درصد جایگاه سوم جمعیتی را در منطقه ی ساراتوف دارا می باشند.

حضور تاتارها بعنوان یکی از بزرگترین جوامع متکلم به زبان تاتاری در منطقه ولگا دارای تاریخچه ای کهن است. قدمت اجداد قوم تاتار "هون ها"  در هزاره اول پیش از میلاد در آسیای مرکزی و حدود دو قرن پیش در حاشیه اورال و ولگا مشخص شده است. یافته ها و اکتشافات باستان شناسی در این مناطق و خصوصا در منطقه ساراتوف نشانه و اثباتی بر ادعای موجود می باشند.

در قرون اخیر قبایل و نژادهای ترک زبان مانند: بلغار ها، آوار ها، ترک ها، خزرها، پچنگ ها، قپچاق-پالوتس ها و اونخورها به غرب منطقه ی"هون ها" مهاجرت کردند.

دوران سکونت این قبایل در طول سالیان 100-1199 میلادی در استپ اوراسیا را می توان دوره ی اول تصرف منطقه ی ساراتوف بدست قبایل ترک-تاتار نامید. پس از آن و بدلیل ایجاد دولت قدرتمند تاتارها-مغولان، سالیان 1201-1499، «اردوی زرین» نامیده شدند. در این دوره حضور قبایل ترک-تاتار در منطقه دائمی شده و به امور تولیدی، زراعت، تجارت، دامپروی، پیشه وری و هنر مشغول گشتند. چنانکه در زمان خود یکی از پیشرفته ترین و منحصر به فرد ترین تمدن های صاحب صنعت و دامپروری بشمار می رفت.

مثال بارز این مدنیت در سالیان 1250-1260 و احداث شهر "اوکک" توسط "باتوخان" می باشد که در حال حاضر شهر ساراتوف در کناره ی جنوبی این منطقه واقع شده است.

در آن زمان و در اوج قدرت «اردوی زرین»، شهر "اوکک" تنها منطقه ی مسکونی در آن ناحیه نبوده و بلکه حدود 50 شهر کوچک و بزرگ در اطراف شهر "اوکک" قرار داشتند. مجموعه ی این شهرک ها به همراه شهر"اوکک" در دو طرف حوضه ی ولگا و ساراتوف و به شعاع 15 کیلومتر یک کلان شهر را تشکیل می دادند.

از سال 1312 میلادی دین اسلام مذهب رسمی «اردوی زرین» و"تاتاری باستانی" زبان ارتباطات بین المللی آنها قرار گرفت. بعد ها این زبان "ترکی ولگایی" نامیده شد.

مرحله ی سوم، در عصر نوین و تقریبا از اواسط قرن شانزدهم و هنگامی که منطقه ی ولگا بعنوان جزئی از حکومت روسیه تبدیل شد، دوره ی تصرف تاتارهای کرای (بخش حاشیه منطقه) شروع شد قلعه ی ساراتف در سال 1590 میلادی توسط بنیاد فرهنگی شهر "اوکک" بنا نهاده شد. این قلعه در گذشت زمان به شهر بزرگی تبدیل شد. ارزش خاص این بنا برای منطقه از انتخاب نامی «ترکی-تاتاری» برای قلعه نمایان است.

به گفته برخی محققان در ترکیب پادگان قلعه همراه با کمانداران روس، سربازانی تاتار از شهرهای "قازان"، "کاسیموف" و "تمنیکوف" حضور داشتند.

اراضی (زمین های) وسیع بتصرف درآمده (مستعمره) توسط روسیه که مجددا به کرانه ولگا ملحق شده بودند  در اواخر قرن هفدهم بازگردانده شدند. در این واقعه تاتارها، چواش ها و ماردوا ها همراه با اشراف و کشاورزان روس شرکت داشتند.

در اواخر قرن هفدهم و اوایل قرن هجدهم اراضی و مستقلات در امتداد رودخانه های "سورا"، "کادادا"، "اوزا"، "ترشکا"، "ایزبالیک" و "کولاتکا"، بین شاهزاده ی تاتار، فئودال ها، کارگران و کشاورزان تقسیم شدند.

ده ها دهکده ی تاتاری توسط مهاجران تاتاری از مناطق "کاسیموف"، "تیمنیکوف"، "سیمبیرسک" و دیگر مناطق بنا نهاده شدند، که در خط مرزی "سیزرنس-کوزنیتس" و در کنار جمعیت ساکن روس ها، مورداو ها و چوواش ها بطور مسالمت آمیز زندگی می کردند..

با گذشت زمان و در این مکان قومیت محلی تاتاری شکل گرفت بطوریکه که از بررسی زبان آنها محققان دریافتند که گویش کوزنیتسی وخوالینسکی ها، لهجه ی غربی زبان تاتاری میشاری بوده است.

محل ساراتوف  در سال 1781 بنا نهاده شد و در سال 1797 به «ایالت» تغییر وضعیت داد و رسما گروه تاتار بعنوان حکومتی واقع در این ناحیه معرفی شد. دهکده های تاتاری دربرگیرنده ی نواحی شمالی  "کوزنیتس"، "پتروفسکی"و "خوالینسکی" بودند. براساس داده های موجود، در سال 1795 در ایالت ساراتوف تعداد تاتارهای ساکن 31218 نفر بوده است.

از تاریخ 28 فوریه سال 1784 و پس از صدور فرمان "کاترین دوم" مبنی بر «اجازه ی فئودال ها و شاهزاده های تاتار در برخورداری از همه ی امتیازات همانند درباریان روس» نام دهها نفر از اولین ساکنین منطقه به عنوان «نجیب زادگان» در شجره نامه ی ایالت ساراتوف درج گردیده شد که می توان در این میان به طایفه های: "آرزاماسف"، "بیبارسوف"، "داشکین"، "اینگالیچیف"، "اینالیف"، "اینیکایف"، "کادیرماتف"، "سونچالیلف"، "تینشیف"، "اورازگیلدیف"، "یوسکایف" و دیگر طوایف اشاره نمود.

رشد جمعیت تاتار در طی قرن نوزدهم و در ایالت ساراتوف بیشتر به چشم می آید. کشاورزان از نواحی شمالی به کشت و کار در نواحی جنوب شرقی حاشیه ولگا پرداختند. روستاهایی از قبیل: "آلتات"، "ورخازوفک(ایلمین)"، "سافاروف"، "آسینوفگای(اوزین)"، بخش های ناحیه ی "نووااوزنسک" و روستای "نووایاالیوزین" در منطقه ی "نیکولایفسک" بدست همین کشاورزان پایه گذاری شدند. حتی در سال 1850 نام بخش ها به اسامی پیشین و ابتدایی خود تغییر یافت، با این وجود جمعیت سکنه ی ساراتوف تا سال 1860 میلادی همچنان رو به افزایش بود. به طوریکه در منابع جمعیت ساراتوف به پنجاه و پنج هزار نفر و تعداد روستاهای آن شصت و هفت روستا ذکر شده است.

در سرشماری عمومی جمعیت توسط امپراتوری روسیه در سال 1897 تعداد تاتارهای بومی ایالت ساراتوف 94693 نفر ثبت شده است که این تعداد 3.9 درصد کل سکنه ی این منطقه را شامل می شود.

همانطور که مشاهده می شود، در مدت 100 سال، تعداد جمعیت تاتارها در این منطقه سه برابر شده است. نیز تعدادی از روستاهای تاتارها  به شهرک های نسبتا بزرگ روستایی با جمعیتی قریب به 3 تا 5 هزار نفر تبدیل شده است، که عبارتند از: "ایندرکا"، "ماگیچکا"، "ایلوزان میانی" در بخش "کوزنیتس"، "استارایا کولاتکا"، "استاری آتلاش"، "استاری مستیاک"، "نووایا زیلینیتس" در بخش "خوالینسک"، "اوست-اوزا" و "سولیافکا" در بخش "پیتروفسک".

رشد جمعیت با تغییرات مهم اجتماعی و ارتباطی همراه بود. تعداد فزاینده ای از دهقانان تاتار شروع به فعالیت در عرصه های ماهیگیری، تجارت و خرده فروشی و کار در مقیاس کوچک فصلی، مرتبط به کار صنعتی و زندگی شهری نمودند.

در سال 1850 میلادی بود که آقای "عبدولیان سبحانکولایف دیبردیف"، بازرگان دومین اتحادیه، کارخانه پارچه بافی ای در روستای"پندیلکا"  افتتاح نمود که در آن حدود شصت کارگر مشغول بکار شدند.

آقای "سونچالیویخ عبدالله یوسوپویچ" نماینده طایفه ای مشهور در بخش "خوالینسک"، به واسطه ی تجارت و نیز تولیدات آسیاب ثروتمند شد. او که در دهه ی 70-80 قرن نوزدهم زندگی می کرد، ماهانه حدود 12 هزار روبل از بابت تملک 4 آسیاب آبی و 3 آسیاب سنگی درآمد داشت. "سونچالیویخ" صاحب زمین های بسیار بود.

جوامع تاتاری در شهرهای منطقه درحال شکل گرفتن بودند و این موضوع در بخش های مرکزی از قبیل: "ولسک"، "خوالین" و "کوزنیتسک" بیشتر مشهود بود.

در شهر "خوالینسک" و براساس آمار کشاورزی در سالهای 1852 تا 1854، 140 مرد مزرعه دار و 186 زن مزرعه دار و در مجموع 326 نفر مزرعه دار به کار مشغول بوده اند.

در سال 1897 و در مرکز ایالت ساراتوف جمعیتی بالغ بر 1711 نفر بومی تاتار زندگی می کردند. مسلمانان مساجدی را در شهرهای ولسک، خوالینسک و ساراتف احداث کردند. در آغاز قرن بیستم مساجد در بخش های مختلف منطقه از نقش پر رنگ تری برخوردار گشتند.

در دهه های اول قرن بیستم،، فرایند شهر نشینی تاتارها علی رغم وجود تحولات سیاسی تکان دهنده در کشور و بحران اقتصادی با پیشرفت و توسعه همراه بود.

در سال 1927 میلادی جمعیت تاتارها در ساراتف به عدد 5589 رسید، که این افزایش جمعیت بیش از 3 برابر رشد جمعیت در مقایسه با سال 1897 بود. جمعیت تاتارهای ساکن پس از روسها و یهودیان در جایگاه سوم قرار داشت.

در سال های 1926 تا 1927 و در نتیجه ی اصلاحات اداری، قسمت زیادی از تاتارهای ساکن در بخش "کوزنیتس" به منطقه ی تازه سازماندهی شده ای در میانه ی منطقه ی ولگا و با مرکزیت شهر "سامارا" نقل مکان کردند. در طی اصلاحات منطقه ای در سال های 1934-1935، تاتارهای مقیم در بخش "خوالینسک" سابق به منطقه "کویبیشفسک" پیوستند و پس از شکل گیری استان "اولیانوفسک" به آنجا نقل مکان کردند. این امر منجر به کاهش شدید جمعیت تاتار در منطقه ی ساراتوف شد. بطوریکه از بیش از 60 دهکده ی تاتاری تنها 10 دهکده شامل: "آلتات"، "ورخازوف"، "سافاروف"، "اوسینوف گای"، "نووایا الوزان" در حاشیه ولگا، "بیکتیمیروف"، "نووایا اوست-اوز"، "ورشاوت"، "تاتارسکایا پاکایوا"، "یاکولیوکا"، "پراوبریژی" بجا ماندند.

رشد جمعیت تاتار در دهه های پایانی قرن بیستم صرفا توسط تاتارهای مقیم در شهر ادامه داشت. چنانکه در بخش های ایالت کمتر از 5 درصد مردم تاتار زندگی می کردند، در سال 1959 حدود نصف و در سال 1989 تقریبا دو سوم ( 34751 نفر از 52867 نفر)، و لازم به ذکر است که بیشترین تعداد تاتارها در مرکز منطقه متمرکز شده بودند. (در سال 1989، 14066 نفر و در سال 2002، 15331 نفر).

رشد سریع جمعیت تاتارهای ساکن شهر با توسعه ی صنعت و فرهنگ (که در چارچوب مدرنیزاسیون سوسیالیستی انجام شد) همراه بود. در این میان فارغ التحصیلان دانشگاه های شهرهای قازان، سامارا، اوفا و دیگر شهرها، مهندسان، معلمان، پزشکان و کارگران صنعتی از روستاهای اطراف و مهاجران از مناطق دیگر در توسعه ی صنعتی و تقویت منطقه بسیار پر اهمیت واقع شدند. این موضوع بصورت گسترده با بهم درآمیختن گروه های مختلف تاتار همراه شد. به تدریج تمایز میان لهجه ها و گویش های تاتاری کم شده و یک زبان واحد ادبی و پایدار بوجود آمد.

بسیاری از تاتارهای شهر نشین دانستن زبان مادری را بی اهمیت می شمردند. آنها راه ساده تر را انتخاب و به گفتار به زبان روسی در اجتماع عادت کرده بودند. این روند نابود کننده در زبان، جمعیت روستایی را تحت تاثیر قرار داده بود. در سالهای 60 تا 70 در تمامی مدارس واقع در روستاهای تاتار بنا بر درخواست والدین دانش آموزان و یا با سکوت رضایتمندانه ی آنها آموزش زبان مادری متوقف گشت. اینچنین زبان مادری در بین تاتارها رو به فراموشی گذاشت.

در اواخر دهه ی 80، یکصدمین سالگرد جنبش دمکراتیک ملی با موضوعات اساسی: حفاظت از زبان مادری، حفظ هویت ملی و اصالت تاتار برگزار شد. در این ارتباط می توان به فعالیت های انجمن فرهنگی-آموزشی (تعلیم و تربیت) با نام «ایدل»  که در ماه می سال 1989 میلادی تاسیس شد، اشاره کرد. تلاش های فعالان در این زمینه موفقیت آمیز بود و در دهه ی 90 میلادی روند نابودی سنن تاتاری در بین ساکنین استان "ساراتوف" متوقف شد.

در قرن نوزده و بیست میلادی، تاتارها با رشد پایدار در فعالیت های اقتصادی و اجتماعی-فرهنگی، بطور فزاینده ای مشارکت خود را در فرایند نوسازی روسیه مشهود نمودند.

 از شخصیت های مشهور ساراتوف در دهه های آغازین قرن بیستم  می توان به بازرگانانی نظیر "دیبردیف" و "کورماشین" و شخصیت روحانی "اینگالیچیف"، آقای "منصور ایسیلمویچ سلطانوف" موسیقی دان برجسته (نوازنده ی فلوت) و معلم هنرستان عالی موسیقی ساراتوف (در سال 1912)، اشاره کرد. از هنرآموزان مشهور این هنرستان موسیقی می توان به خانم "فاطیما مختارف" خواننده ی اپرا، اشاره کرد. "عبدالله توقای ساگیت سونچالی" (1889-1937) شاعری ملی(تاتار) و مردمی از خانواده ی ساده و زحمتکش "سونچالیو" از روستای "استاری موستیاک" بخش "خوالیلنسک" در میان ملت تاتار معرفی شد. از دیگر شخصیت های برجسته اجتماع می توان به به معلمانی نظیر: "امت گالییویچ بختیاروف"(1891-1960)، "تگیرحبیبولویچ محموتوف"(1888-1972) اشاره کرد و نیز خانم"لالیا تگیروفنا محمودف"  فرزند "تگیرحبیبولویچ محموتوف" بعنوان یکی از متخصصان بنام در عرصه ی زبان شناسی شهرت یافت و برای سال ها اداره ی گروه آموزسی زبان شناسی در دانشکده زبان شناسی و نیز تاریخ و ادبیات را در "آکادمی علوم دانشگاه قازان" در اتحاد جماهیر شوروی را عهده دار بود.

اولین مدرسه دو زبانه روسی-تاتاری در "ساراتوف" در سال 1907  توسط آقای "برهان الدین سلیمانویچ یوسکایف" فارغ التحصیل از دانشگاه تربیت معلم زبان تاتاری افتتاح شد، وی شخصا بعنوان مدیر و آموزگار در این مدرسه فعالیت می نمود. پس از انقلاب فوریه ی سال 1917 میلادی، وی بعنوان نماینده ی اتحادیه کارگران شهر ساراتوف برگزیده شد، پس از پیروزی انفلاب در ماه اکتبر و استقرار شوروی او بعنوان مدیرمسئول در امور مسلمانان شهر ساراتوف مشغول بکار شد.

دوره ی جماهیر شوری انگیزه ی زیاد و تازه ای در جهت پیشرفت و توسعه به جامعه ی مردم تاتار ساراتوف وارد آورد. "حسین ابراهیموویچ اورازیکوف" متولد روستای "سافاروف" از بخش "نوواوزینسک" (1894-1977) در طی سالهای وقوع جنگ داخلی روسیه رشادت های بسیاری (حماسه) از خود برجای گذاشت. وی در سال های 1920 تا 1930 بعنوان مسئول بازیگران و کارگردان در "آکادمی تئاتر قازان" ملقب به «گ. کامالا» و از سال 1944 میلادی بعنوان کارگردان هنری فعالیت داشت. وی بعنوان هنرمند ملی تاتارستان برگزیده و «مدال لنین» به او اعطا شد.

در سالهای 1920 تا 1940 بیشترین موفقیت در زمینه های تعلیم و تربیت در دو روستای همسایه "استاری ماستیاک" و "نووی ماستیاک" در بخش "خوالینسک" توسط "خیرالله شمس الدینویچ آبدریاخیموف" نائل آمد که اعطای «مدال لنین» به وی را در پی داشت.

در دهه ی 1930 تا 1940 در بین تاتارهای ساراتوف دانشمندان زیادی وجود داشتند که در این میان می توان به پروفسور "اسحاق صالحویچ موستافین" (1908-1968)، فوق دکتری شیمی و فارغ التحصیل از دانشگاه ساراتوف اشاره کرد.

 علاوه بر این، می توان به "اسماعیل ابراهیمویچ اینگورازوف" (1908-1961)، کاندیدای دکتری علوم زمین-کانی شناسی و فارغ التحصیل از دانشگاه ساراتوف که سهم برجسته ای در کشف و توسعه ی «میدان بزرگ گازی ساراتوف» داشته و بدلیل موفقیت های وی سه بار «جایز استالین» و هدیه ی دولتی به وی اعطا گشته، اشاره کرد.

تاتارهای ساراتوف قهرمانانه در جنگ بزرگ میهنی (جنگ جهانی دوم) جنگیدند که نتیجتا به چهار تن از آنها به نام های: "اخمروف کسیم شابانویچ"(1923-1951) از شهر "آلتات"، "موستافین موداریس ادریسوف"(1916-1987) از شهر"کارنوار"، "رامایف گایاز گالیاسکرویچ"(1921-1943) از شهر "ساراتوف" و "یاگودین کریم موسیاکایف"(1915-1944) از شهر "نوایا اوست-اوز"، لقب «قهرمان ملی اتحاد جماهیر شوروی» اعطا گردید.

پس از جنگ در منطقه ی ساراتوف، پیشرفت و توسعه در بخش های: کشاورزی، مهندسی-تکنولوژی و نیز در بین دانشمندان، و مربیان در زمینه های اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی، روندی رو به رشد داشت. بعنوان مثال، می توان از آقای "فریت سلیمانویچ اسفندیاروف" کسب کننده ی مدال و لقب «قهرمان ملی کار سوسیالیستی» بدلیل اداره ی مزرعه ی اشتراکی « لنین یولا» در منطقه ی "درگاچفسک" نام برد.

از دیگر نام های برجسته و مشهور در سراسر روسیه می توان از آهنگ ساز و موسیقی دان توانا آقای "بیکتاشیف آدیلین ماکمودویچ"، هنرمند ملی فدراسیون روسیه و جمهوری تاتارستان و شهروند افتخاری استان ساراتوف نام برد. از دیگر اسامی نام آشنا می توان به آقای "بیبارسف موکاداسا آبیاسویچف"، پیشوای مذهبی «اداره روحانیت اسلامی» استان ساراتوف اشاره کرد.

در دهه های اخیر، اهداف دانشمندان بنام و شاغل در دانشگاه های ساراتوف دقیق تر و کارآمدتر شده است. در ادامه می توان به دانشمندانی همچون: "رینات شکیرویچ امیروف" پروفسورای فیزیک و خانم "نادیا محمودونا امیروا" پزشک، "بشیر رازگیلدیو"  و "نظیر رازگیلدیو" پروفسورای حقوق، "یاکتار شکیرویچ واستریکوف" دکتری طب، "فرید کینژایویچ ابدرازاکف" و "باری اسکندرویچ توکتاروف" پروفسور دانشگاه کشاورزی، "فرید آینیویچ رسیتوف" و "رشات سافویچ توکتارف" دکتری تاریخ، "رایل مونیرویچ شامیونف" دکتری روانشناسی و دیگران، اشاره داشت.

ده ها تن از مربیان و معلمان در موسسات آموزشی با مدیریت "زیکیا ادریسووا سالاسکینا" در شهر ساراتوف در عرصه ی آموزشی  به امر حفظ و پیشبرد سنت های ملی تاتار به فعالیت می پردازنند.

در استان ساراتوف تلاش برای به اجرا درآوردن امر آموزش به زبان مادری به طور سیستماتیک و هدفمند انجام می گیرد. در تاریخ 01/01/2012، 10 مرکز فرهنگی-آموزشی در 6 منطقه پرجمعیت تاتارنشین در شهر ساراتوف برپا شد که در آنها حدود 1130 کودک تحت تعلیم و تریبت قرار می گیرند.

در این استان آزمون زبان تاتاری، در پایان کلاس نهم مدارس ملی کتبا و الزاما، و نیز بطور سالانه المپیاد منطقه ای زبان و ادبیات تاتاری برگزار می شود. دانش آموزان برای آشنایی و آموزش بیشتر در ارتباط با زبان و ادبیات تاتار و امور هنری از دوره های ویژه ای در اردوگاه های دانش آموزی تاتارستان بهره می گیرند.

از سال 1992 موسسات آموزشی ملی (تاتاری) بطور مطلوبی در ساراتوف فعال هستند، بطوریکه 3 مرتبه در مسابقات فدرالی بهترین موسسات مبتکر روسیه حائز کسب موفقیت هایی شدند. آموزش زبان تاتاری در این مدارس از کلاس اول شروع و تا کلاس یازدهم بصورت سه نوبت در هفته برگزار می شود. حدود 350 دانش آموز از تمامی نقاط شهر در این کلاس ها حاضر می شوند.

موسسات آموزشی (تاتاری) به ابتکار جامعه ی تاتار و به پشتیبانی و حمایت وزارت آموزش و پرورش تاسیس شدند. موسسات آموزشی ملی شرایط احیا و حفظ زبان، فرهنگ و سنت های مردم تاتار ساکن در منطقه ولگا را فراهم می کنند.

 می توان هدف موسسات ملی آموزشی را تعلیم و تربیت و کمک به افزایش سطح سواد عمومی در اجتماع با ایجاد و توسعه ی : اخلاق، مسئولیت، ابتکار، افزایش صلاحیت های شهروندی، خلاقیت و نوآوری، آموزش نخبگان تاتار و آماده سازی فرد برای ایفای نقش برشمرد.

در موسسات ملی آموزشی کودکان بگونه ای تربیت می شوند که از سنن و رسوم ملی خود کاملا مطلع و آگاه باشند.

موسسات ملی آموزشی در زمینه ی اصلاح روش های آموزشی اقدام هایی انجام داده است که می توان بعنوان مثال به آموزش بوسیله ی استفاده از «تکنولوژی و فناوری اطلاعات و ارتباطات» اشاره کرد. موسسات ملی آموزشی در سه سال متوالی ( 2006، 2007 ،2008) در رقابت های انتخاب «بهترین مدرسه» و «معرفی فن آوری های نو آورانه» موفقیت هایی را کسب نموده اند. بخش بیشتر  تجهیزات دریافتی بصورت کمک های بلاعوض دریافت شده و برای توسعه و تامین امکانات پایه ای موسسه صرف شده است.

هم اکنون کامپیوتر و پروژکتور و پرده ی نمایش در هر کلاس موجود و اتصال به اینترنت در تمامی کلاس ها میسر می باشد. این امکانات به موسسات ملی این  اجازه را می دهند تا بطور موثرتری اطلاعات علمی، آموزشی و فرایند های مدیریتی را اجرا نمایند.

موسسات ملی آموزشی تاتاری در پیشبرد و آموزش ارزش های ملی در ساراتوف بعنوان تکیه گاه و بخش تقویت کننده ی مدارس محسوب می شوند. المپیاد زبان و ادبیات تاتاری و جشنواره فرهنگ های ملی «ایدل یولدیزلاری» هر ساله در بین موسسات آموزشی برگزار می شود.

فرایند احداث و توسعه ی موسسات آموزشی (تاتاری) توسط کنگره جهانی تاتار با دقت و از نزدیک بررسی و پیگیزی می شود. پیشرفتگی و با تجربگی اینچنین مدارسی در بین دیگر موسسات آموزشی باعث جذب دانش آموزان از سراسر روسیه و استان بخود، شده است.

در موسسات ملی آموزشی محیطی علمی –کاربردی وجود داشته و اعضای این موسسات در تمامی امور تحقیقاتی و با موفقیت در سطوح مختلف کنفرانس ها شرکت می نمایند.

از سال 1999 میلادی تحت حمایت وزارت آموزش و پرورش استان ساراتوف در موسسات ملی آموزشی هرساله کنفرانس علمی-کاربردی «تاریخ، تحصیلات و فرهنگ مردم منطقه ی ولگا» برگزار می گردد. اینکه هر ملتی به داشته هایش مفتخر است. محتوی کنفرانس هارا جالب و سودمند ساخته است.

از بهترین فعالیت های کنفرانس سالانه 10 مجموعه اثر منتشر شده است. در طی سالیان اخیر و در چارچوب تحصیلی موسسات ملی آموزشی، برنامه های آموزشی برای دانش آموزان در تمام طول روز (تمام وقت) اجرا می شود. بعدازظهر ها دانش آموزان به فعالیت های ورزشی و شرکت در انجمن های ادبی-اجتماعی می پردازند. امکانات فراگیری زبانهای تاتاری، انگلیسی و نیز زبانهای شرقی مانند: ترکی و عربی با بهره گیری از حل تمرینات و کار در منزل برای دانش آموزان محیاست.

مستقیما چندین مشکل آموزشی توسط اجرای این روش خلاقانه ی تحصیل حل می شود. دانش آموزان از اول صبح تا ساعت 18 هر روز تحت نظر معلمان باتجربه تحصیل می کنند، به حل تمرینات تکمیلی می پردازند و در این زمان برای رفع مشکلات درسی و توضیحات تکمیلی با معلم خود به گفتگو می پردازند.

به دانش آموزان، عضویت در تعدادی انجمن با موضاعات مختلف پیشنهاد می شود، علاوه بر این در این مدارس دانش اموزان به فعالیت در برنامه های حفظ سلامتی - شادابی از قبیل: انجام ورزش های متنوع، شنا کردن و شرکت در مسابقات، می پردازند. در سال 2008، "موسسات ملی آموزشی" عنوان آزمایشی منطقه ای «مدارس تمام وقت» را به خود گرفتند.

هیئت اجرایی از سال 2008 در موسسات آموزشی ساراتوف، حضور فعالانه دارد. در سال 2011 هیئت اجرایی مذکور بعنوان منتخب از بین موسسات آموزشی دیگردر طی رقابت ها برگزیده شد.

موسسات آموزشی از سایت اختصاصی برخوردارند، بطوریکه در سال 2010 مقام اول را در رقابت های سایتهای شهر ساراتوف کسب نمودند.

معلمان موسسات فعالانه در سایت موسسه با هدف تامین کامل دسترسی به اطلاعات اجتماعی اشخاص و کارکنان موسسه ی آموزشی، همکاری و شرکت دارند.

آقایان "کمیل علیمویچ آبلیلزوف" و "ادوارد انوارویچ گانیف" سهم بسزایی در توسعه موسسات ملی آموزشی (تاتاری) در استان ساراتوف دارند.

ریاست هیئت مدیره ی موسسات آموزشی ملی-فرهنگی منطقه ی خودمختار ساراتوف بعهده ی آقای "زوفر شمسیگالیف حکیموف" می باشد. وی مشکلات و امور مربوطه به موسسات آموزشی را ساماندهی می کند.

در شهر ساراتوف مهد کودک تاتاری «چشمه» با موفقیت فعالیت دارد که دارای مجوز رسمی فعالیت بعنوان مهدکودک ملی می باشد.


منبع



٢٣:٤٢ - يکشنبه ٢٨ آبان ١٣٩١    /    شماره : ٥٩١٠٣٤    /    تعداد نمایش : ٦٠٤


نظرات بینندگان
این خبر فاقد نظر می باشد
نظر شما
نام :
ایمیل : 
*نظرات :
متن تصویر: